گویی برادری را در دور دستان یافته ام؛برادری همخون. در کارهایش ، نگاهش به Technology و Role هایی که آدم هایش در همراهی با آن دارند،عشق هاشان،شکست هاشان،پیروزی هاشان،تردید هاشان،یقین هایی که می یابند... آنگونه آشنایند که گویی من اند.
ماه هاست که Elizabethtown برایم شده است رنگ دلنشین روزهایم.می دانی چه قدر به سفر نیاز داشتم و آن Road Map و ترانه هایش و آن رقصیدن تنها را در دل جنگل و آن دیدن ستارگان در دل شب...
Elizabethtown را در آن طولانی ترین شب دیدم،شب یلدا. هیچ غزلی ،هیچ فالی ، هیچ چیزی پرم نمی کرد.چیزی در درونم شعله می کشید و اشتیاقی که این ها پاسخ اش نمی شد. تنها Elizabethtown بود که مرا به سپیده رساند.تا صبح مست تماشای شور زندگی اش بودم؛هنوز هم.
اینجا Minority Report است و من امید مظاهری.سلام.
ماه هاست که Elizabethtown برایم شده است رنگ دلنشین روزهایم.می دانی چه قدر به سفر نیاز داشتم و آن Road Map و ترانه هایش و آن رقصیدن تنها را در دل جنگل و آن دیدن ستارگان در دل شب...
Elizabethtown را در آن طولانی ترین شب دیدم،شب یلدا. هیچ غزلی ،هیچ فالی ، هیچ چیزی پرم نمی کرد.چیزی در درونم شعله می کشید و اشتیاقی که این ها پاسخ اش نمی شد. تنها Elizabethtown بود که مرا به سپیده رساند.تا صبح مست تماشای شور زندگی اش بودم؛هنوز هم.
اینجا Minority Report است و من امید مظاهری.سلام.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر