هماره شیدای آن Short Story Long بی همتای Antuan De Sent Egziperi ، پرواز در شب، بوده ام. آن گوش سپردن به ترانه Motor ها و آن گفتگوها ی بی مانند با آن ، در دل شب.
هنگامی که در Schinler’s List آنان که می توانند به کارخانه پناه می برند و Technology را آن معبد امن می یابند برای نجات ، شیدایی Spielberg به Technology را می توان یافت ؛ در AI هنگلمی که Monica در واپسین آنات بودنش دلدادگی اش را به David باز می گوید ، آن شیدایی را بهتر.
روزی به دانشجویان نازنینم گفتم گمان می کنم بهشت چیزی همانند Software باشد.برای من که بوده است.روزگارانی را به یاد می آورم که گریخته از این دالان هیاهوی پرت ، به آن معبد امن پناه برده ام.شیدای یافتن گیتی های دوردست در آن کهکشان ، به ستارگان پرشمار پرفروغش چشم گردانیده ام و از همانجا در بن این سیاهی زیباترین روزهای زندگی ام نقش بست.
چیزی فراتر از ثروت برای آفرینش این کهکشان بی همتا می بایست.پسری که دانشکده را رها کرد تا فرصت را از دست ندهد،امروز داراترین مرد جهان است.او آینده را از آن خویش ساخت.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر