خنده دارست. این روزها من هم از کمتر چیزی خنده ام می گیرد. اما بر فرمول کسانی که گمان می برند بی سلیقگی پرت و قزمیتشان قبله دیگران باید باشد؛ خنده ام گرفته ست.
سال هاست که بی سلیقگی های قزمیتشان را به کناری نهاده ام و درجستجوی هیچ چیز در ناچیزی شان نیستم. رهایشان کرده ام و می دانم که رهایم نمی کنند. سر راهم سبز می شوند. تشویق می کنند. توصیه می کنند. تایید می کنند. تکذیب می کنند. تنبیه می کنند. من خنده ام می گیرد از این همه بی ارتباطی و فاصله و ناچیزی شان.
هیچ نام آشنایی از تبارشان نمی آورم. از بس که آوردم و در آنی، دلشکسته از سرشکستگی شان به جا ماندم و پشیمان از کار خویش.
این ها را نوشتم در پاسخ پرسشی که بود از برای ننوشتم در باب آشنایان و این همه نوشتنم از آن ها که در این غربتم بس آشنا در آمده اند. در این صراحت رازی هست؟
۳ نظر:
دفعه قبل هم که ننوشتی...انقدر ننوشتی تا به اسم تام کروز برگشتی، انگار دلیلی شبیه به همین داشت...
این خنده ها از گریه هم تلخ تره...خیلی تلخ
دیگر کاری نمی شود کرد نیلوفر جان. هیج جیز از من به هیج صورتی چاپ نمی کنند. هیچ کاری نه تکنیکال و نه هنری نمی شود کرد؛ مگر سفارشی باشد از جاهایی که...دوستم، بعد از هشت سال از آلمان آمده ست اینجا و ما شب و روز با همیم. دارد دیوانه می شود. دارد به قول تو "تمام" می شود. من هم. این ها ننوشتم برای سیاه ساختن تصویری در تو. می خواهم بدانی حتی از زمانی که رفته ای خرابتر شده ست. نه به اندازه چند سال. بس بیشتر. یاد Knowing می افتی؟ آنجا که ویرانی پیشتر و بیشتر از درون آدم ها آغاز شده بود و ویرانی نهایی تنها تقارن بیرونی اش بود در درام...
فکر کنم یکی از دلایلی که من هی دل دل میکنم برای برگشتن اینه که بدی هاش یادم رفته و خوبی ها و خاطره های قشنگش را هی تکرار میکنم
راست میگی امید...سخته! اونجا هم پیش رفتن سخته...اینجا هم...ولی حداقل اینجا میشه ادم نظر و عقیده اش را پنهان نکنه
تلخه شنیدن اینکه ما هی هر روز داریم نه تنها درجا میزنیم، که داریم پس رفت میکنم...ـ
اما امید، منم اینجایی که هستم ، حداقل می تونم بگم لس انجلس را دوست ندارم
عقاید هالیوودی این ادمها را دوست ندارم....ایرانی هایی که امدن اینجا و نه شترن، نه مرغ را دوست ندارم...ادم هایی که هیچ ایده و عقیده ای از خودشون ندارن...اگر هم حرفی میزنن تظاهر هست...درون ادم ها با ظاهرشون فرق میکنه و من خسته ام از این همه دو رویی ادم ها
ارسال یک نظر