هنوز،
سرکشم
چون آتش
رهایم
چون
باد
خاکم
که
می آمیزم
و
پذیرایم
و
بارور می سازم
و
می سازم
آبم
روان
و
گذرنده
از
پیشت
تا
خویشتن
را
در
من
بیابی
۵ نظر:
كاش فرصت كنيد براي اين شعرها اسمي بگذاريد. اسمي كه بشود صدايش كرد
خیلی وسوسه می شوم اینکار را بکنم، بعد حاصلش می شود این که این شعر ها بی نام هستند. واقعا هیچ دلیلی ندارد این بی نامی شان غیر از همان فرصت
از یک طرف دیگر من دارم حتی زمان سروده شدن این شعرها به هم می ریزم. ببین این شعر را امروز گفته ام و شعر قبل از فروردین سال هشتادوسه می آید. خودم هم نمی دانم چرا این کار را می کنم. چه بهتر.
اتفاقا من هم به همين دليل است كه بلاگفا را خالي نكردم. زمانبندي كه به هم ميخورد لطفش از بين ميرود.
یکی دیگر از چیزهایی که چندان رعایتش نمی کنم و نمی دانم چرا همین نگهداری از لطف هر آنچه ست که به اثر هنری چسبانده می شود: تاریخ، جغرافیا، شرح حال هنرمند، این که موقع ساخت اثر هنری درازکش بوده و یا دمر افتاده بوده، عاشق بوده و اگر بوده عاشق چه کسی بوده. مثلا برای کارهای خودم در هر زمان که نوشته باشم مدعی هستم آن ها را هم اکنون ساخته ام. اگر فرصت داشته باشم در هنگام انتشارشان آن ها را تغییراتی بدهم حتما چنین می کنم چرا که ساخته من است در همین لحظه برای بار دیگر شاید. نمی توانم این فرضیه را که من دوست دارم برای هیچ کس تجویز کنم. بیش از هر چیز یک راه شخصی ست که لذت شخصی را برایم می چشاند. به همین دلیل تاریخ های دو وبلاگم را به هم ریختم و این وبلاگ شد درباره امید یعنی کسی که من هستم و نه هیچ کس دیگری
ارسال یک نظر