Mulholland Dr.

دبیرستان فرخ منش. بسیار زودتر از همسالانم بالغ شدم. ریش و سبیلی که از ابتدا یکسره با تیغ بی دریغ می زدم بی آن که هیچ ترکیبی را بر چهره ام بیازمایم. این شد که عکس هایم در دوره های مختلف یکسان از آب درآمد و شد که بسیاری در گذر این زمان شتابان مرا بشناسند. این ها را بیفزایم به لباس مورد علاقه ام که جین بود و پیراهن آستین بلند چهار خانه که آستین اش را بالا می زدم و یقه اش را باز می گذاشتم و کفش ورزشی و همه بسیار ساده، مانند خودم. به یاد ندارم موهایم را بلند کرده باشم. همیشه با فرمی ساده نگاه می داشتمش که چون رنگ روشن داشت- که حالا دارد سفید می شود- بی هیج موج و شکنی شکل می گرفت و می شد گاه نگاهی را به نگاهم بخواند که همان رنگ هم بود- و هست. نتیجه این نگاه همیشه خواستارم نبود و گاه به ستیزی می کشید که کوتاه نمی آمدم. به یاد دارم ناظم دبیرستان روزی دست برد و موهایم را به هم ریخت و یقه پیراهنم را بست و من بی هیچ گذشتی با او دست به یقه شدم. گفت فکر می کنی کجا زندگی می کنی؟ تو مهاجر روس هستی؟- بیشتر با دو دوست روسم می گشتم که سر از ایران در آورده بودند- گفتم به تو مربوط نیست مرتیکه مادر ج...ده! باورش نمی شد که چه شنیده. بی هیچ نشانه ای یقه اش را آزاد کرد و سرش را انداخت پایین و رفت.

ساعتی بعد مرا چند نفری گرفتند و بی هیچ توضیحی در حیاط مدرسه به زمین نشاندند و موهایم را از ته زدند و من فحش می دادم...

چند روز بعد نتیجه امتحانم در انجمن سینمای جوان مشخص شد.یک ماه قبل تست داده بودم. برای تست رفته بودم دبیرستان البرز، بین لشکری از پسر ها و دخترها. یک جزوه نازک برای امتحان داده بودند که در حد عالی مزخرف بود. آن را گذاشتم زیرم و نشستم روی آن. هنوز آن موقع ها بچه ها هر مزخرفی را که بهشان می دادند نمی خواندند؛ مانند امروز نبود که هر چه بدهی بخوانند و حفظ کنند و تست بزنند و با هم در امتحان دادن اراجیف رقابت کنند. نتیجه امتحان انجمن سینمای جوان این شد که من که جزوه شان را گذاشته بودم زیرم و نشسته بودم روی آن شدم نفر اول. هیچ خوشحال نبودم. بی هیچ افتخاری. و بسیار غمگین بودم و نگران...

روزی ما قبول شدگان را خواستند برای مصاحبه به ساختمان زیبای باغ فردوس. می دانستم با چه قماشی طرفم. آن عمارت زیبا را به گند کشیده بودند. هوا بسیار گرم بود وایشان اورکت سربازان آمریکایی در جنگ ویتنام را به تن داشتند و با دمپایی لخ لخ کنان از جلویم رد می شدند و من پشیمان بودم از امتحانی که داده بودم. با همان سر تراشیده شده و غمگین در انتظار مصاحبه ام بودم . این بار هم جزوه مزخرف دیگری را داده بودند که باز هم زیرم بود در نشستن. نام مرا خواندند به اشتباه امیر. گفتم امید. گفتند اینجا نوشته امیر. گفتم من امید هستم نه امیر. با اکراه و ناباوری اصلاح کردند. گفتند نماز می خوانی؟ گفتم نه. گفتند امام جماعت مسجد محله تان کیست؟ گفتم من نماز نمی خوانم تو از مسجد می پرسی؟ کار بالا گرفت. گفتند تو بالاترین نمره را آورده ای اما ما نیروهای متعهد می خواهیم.

آن روز خوب می دانستم که آب من با این جماعت در یک جوی نمی رود هیچ گاه. امروزخوب می دانم که آن نیروهای متعهد از چه قماشی بوده اند و هستند و خواهند بود...