آیا تلاش من یک سر بر سر آن بود تا ناقوس مرگ خود را پر صداتر به نوا درآورم

John Dillinger در سینما به دیدار Manhattan Melodrama نشسته ست؛ زهرخند می زند، چهره در هم می کشد، شکیباست به پایان داستان با آن The End تا برخیزد و داستان خود را به پایان رساند؛ و ما به دیدار او نشسته ایم و دیدارش و شکیباییم به پایان داستنش و داستانمان.

John Dillinger از سینما بیرون می آید و سبکبار پی می زند خیابان را. گویی به دیدار  پیامدی از Manhattan Melodrama نشسته ایم. آن The End داستان را پایان نبرد. مردمانی از همان جنس در خیابان دست در کار چیزی هستند. ما هم Public Enemies را به آخر می رسانیم و به خیابان می رویم و پیامد های آن.

 John Dillinger در خیابان در میان همهمه قاتل خویش را بر می گزیند و روی می گرداند از دستان لرزانشان. قاتلین اش او را از قلب مردم بیرون می کشند و می کشند؛ و من نوشته ام را کوتاه می کنم، بسیار کوتاه می کنم تا بتوانم در اینجا بیاورمش. اینجا Minority Report  است و من امید لک مظاهری.