برای دکتر حسن روزپیکر عزیز، با حرمت و مهر
از آن دست آموزگارانی بودی که کت و شلوار شیک می پوشیدی و با صورت اصلاح شده می آمدی سر کلاس ما. گویی آیینی مردانه را به جا می آوردی. هیچ گاه دانستی که این آیین را به من هم آموختی؟ خویشتنداری و وقارت همه مان را آرام می کرد ، حتی شاگرد گریزپایی چون مرا که از جلد و محتویات کتاب های درسی آموزش و پرورش بدش می آمد. تو هم دل خوشی از آن ها نداشتی؟ مگر آنجا ها که از دستشان در می رفت.
سر کلاس تو به جای جزوه نوشتن بر روی کاغذ های پراکنده ام شعر های عاشقانه نمی نوشتم و زمزمه هایم خاموش می شد و به تو گوش می دادم و خاطراتت از جلال آل احمد و نیمای بزرگ که با تمام احتیاطی که می کردی از دهانت می پرید؛ و درست فهمیده بودی که آنقدر باهوش هستم که با همین روش بی هیچ دردسری خرم را از پل بگذرانم در آن خر تو خری .
امتحانت کابوسم بود. امتحان درست را باید به دو روش می گرفتی : شفاهی و کتبی. و من هم مانند دوستانم ترسم از شفاهی بود با دلیلی بسیار متفاوت. برایم از زمین تا آسمان فرق داشت که چه را باید بخوانم. تو ظاهرا تصادفی هر قسمت را می دادی به ما برای خواندن ،برای ارزیابی ات، و هر کحا که نادرست می گفتیم تو درستش را در جا گوشزد می کردی و دست از سرمان بر نمی داشتی تا بار دیگر درستش را بگوییم.
نوبت به من رسید و من منتظر بودم که چه مزخرفی به من می افتد. به شعری از مولانا اشاره کردی. تمام بدنم گر گرفت. شروعم را به یاد می آورم و بعد شعر کار خود را کرد و مرا با خود برد و من همه چیز را از یاد بردم. نفس بریده و لرزان همراه شعرمی رفتم و وقتی رسیدم به آن بیت جاودانه فهمیدم که نشانی ها را درست آمده ام :
حرف و صوت و گفت را بر هم زنم/تا که بی این هر سه با تو دم زنم
و تو هیچ کجا خواندنم را قطع نکردی و گذاشتی همانجور نفس بریده تا پایان بروم. شعر به پایان رسید و من نفس بریده و لرزان و شعله ور در میان سکوت مبهوت دوستانم و تو به جا ماندم که با لبخندی خویشتندار از بالای عینک ات به من نگاه می کردی. این دیگر چه جور امتحانی بود.
این شاگرد گریز پا هنوز هم هرگاه با آن تو دم می زند نفس بریده و شعله ور و لرزان است و هر چه را که درباره نظریه های ادبی و زبانشناسی می آموزد ، فراموش می سازد. به قول آن نوشته زیبای نیلوفر عزیز:" این لب ها را به لکنت دوخته اند..."...
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر